|
De
Nederlandse politiek kenmerkt zich door een structuur die deels is terug
te voeren op de grote strijdpunten uit de vorige eeuw, zoals de
schoolstrijd en de opkomst van de arbeidersklasse. Dat heeft anno 2002
geleid tot een erg breed middenveld, dat eigenlijk zonder veel oppositie
en regentesk functioneert. Ter linker en rechterzijde zijn kleine en
gelegenheidspartijen, die wat knabbelen aan de zakelijkheid en
neo-liberale politiek van een kaste van bestuurders en
carriëre-politici, maar het principiële debat is min of meer verstomd.
Vragen over kernenergie, vreemdelingenbeleid, genetische manipulatie,
integriteit en verantwoordelijkheid, de rechtsstaat, ethiek en moraal
worden alleen gekoppeld aan economische waardering, 'nieuwe stoerheid'
en een schijnbaar gevoel van veiligheid. Die aanpak gaat voorbij aan de
diepere verbondenheid van de mens met zijn wereld, die Duurzaam
Nederland wel onderschrijft. Omdat de traditionele indeling in
links-rechts in de huidige politieke en maatschappelijke situatie niet
meer opgaat, introduceert DN een 'derde weg'. Die derde weg staat voor
bewuste vooruitgang, niet alleen in economische zin, maar met het oog op
milieu, cultuur en zinvolle participatie. Het is een nieuwe dimensie die
recht doet aan de dynamiek van een samenleving waarin mensen zowel
werknemer als ondernemer, activist als uitkeringstrekker, producent als
consument, autogebruiker en milieubeschermer kunnen zijn.
In de aanpak van Duurzaam Nederland is die derde weg met name te
herkennen in het verbinden van tegenstellingen als die tussen vrijheid
en veiligheid, mens en milieu. Een balans is nodig - een evenwicht - en
daarbij is de eigen verantwoordelijkheid een duidelijk kenmerk van de
derde weg. Meer verbieden, meer repressie, meer beperkingen, razzia's,
identificatieplicht en steeds minder burgerrechten lijken effectief en
geven schijnbaar meer veiligheid, maar tasten de integriteit van de
burger aan. De eigen verantwoordelijkheid wordt vervangen door controles
en zware middelen, sturing gebeurt niet meer door voorlichting en
informeren, maar via strafrechtelijke middelen, met een onvermijdelijk
willekeurige handhaving, waardoor men zich steeds meer bespied, bedreigd
gaat voelen. Als we mensen als nummers en op voorhand verdachte
terroristen gaan beschouwen, gaan ze zich ook zo gedragen. Cultuur,
sport, vrijwilligerswerk, maatschappelijke betrokkenheid zijn minstens
zo effectief en preventief. Als we de burgers voor vol aanzien en ze
betrekken bij de problemen, staan we allemaal aan dezelfde kant. Nu
staan politie(k) en burger nog te veel tegenover elkaar, samen kunnen we
veel beter die steeds veranderende en nieuwe balans vinden die zo hard
nodig is. Duurzaam Nederland wil - zonder zich te binden aan een
‘linkse’ of ‘rechtse’ politieke kleur - vooral vooruit kijken. Vooruit
naar een situatie, waarin minderheden meer zelfbewust hun bijdrage aan
de samenleving op de agenda plaatsen, waarin zij hun identiteit niet
opgeven, maar gewaardeerd zien. Integratie is een natuurlijk proces en
vernederlandsing treedt geleidelijk toch wel op, maar mag niet gepaard
gaan met ontworteling, met het gevoel niet mee te tellen, niet gezien te
worden, vernederd te worden. Emancipatie van minderheden moet nu op de
politieke agenda komen, voordat een te duidelijke polarisering
onherstelbare breuken in de samenleving veroorzaakt. Het is nodig om
duidelijk te maken wat de bijdragen van minderheden aan het
maatschappelijke debat kunnen zijn. Dat heeft te maken met vraagstukken
als integratie, zwarte scholen, asielbeleid, inburgering, maar ook met
de ontplooiingskansen voor jongeren, de culturele verscheidenheid en de
mate waarin we als "Nederlanders" samenwerken. De zittende politieke
machthebbers spreken niet voor of namens de minderheden, maar
pretenderen ook hen te vertegenwoordigen, waardoor een eenzijdig en
onjuist beeld ontstaat. Voeg dat bij steeds meer incompetentie,
corruptie en verdoezeling van fouten en missers: wie is er nog
verantwoordelijk? Men krijgt de indruk dat de politiek niet meer van de
burgers is, dat men, vaak met de beste bedoelingen, over maar zonder hen
regeert. Is het dan vreemd dat die burgers niet meer in de politiek
geloven? Nederland moet zijn positie in internationaal verband nodig
evalueren, dat geldt voor de NATO, maar ook voor plannen in Europees
verband, de monetaire unie, immigratiepolitiek en
ontwikkelingssamenwerking. De burger moet meer betrokken worden bij
beslissingen zoals de uitbreiding van de EU en andere internationale
verdragen, samenwerkingen en commitments. Ook moet er nagedacht worden
over de praktische consequenties van bijvoorbeeld een oorlog tegen Irak.
Daardoor komen er weer honderdduizenden vluchtelingen extra naar Europa:
is dat de bedoeling?
De wereldeconomie zit in een dal, misschien acuut gemaakt door de
gebeurtenissen van 11 sept, maar de voortekenen waren er al eerder. Het
materialisme en de zogenaamde neo-liberale handelspolitiek begon z'n tol
te eisen, in die zin dat de ongelijkheid tussen rijk en arm, op
nationale en internationale schaal, steeds schrijnender werd. Nu de
economie minder rooskleurig is, worden de tegenstellingen schrijnender
en komen belangrijke vragen weer naar boven. Nadenken over wat
rechtvaardig is, welke relatie ons land heeft met de wereld om ons heen
en hoe we respectvol kunnen omgaan met ouderen, niet-werkenden en de
culturele minderheden in ons land, zijn
(weer) aan de orde. De nadruk op ICT als wonderolie voor de economie is
kortzichtig, dat zijn vaak banen die snel weer verdwijnen en weinig
inhoud hebben. Ook de privatisering blijkt te ver doorgeschoten. De
uitverkoop van bedrijven aan buitenlandse investeerders moet beperkt
worden en we moeten kijken naar waar we goed in zijn en waar we ook
trots op kunnen blijven. Ook en misschien juist de nieuwe Nederlanders
willen en kunnen bijdragen aan een meer dienende en steunende
samenleving, omdat dat in hun cultuur vaak zo duidelijk is vastgelegd.
Niet op de onpersoonlijke manier van de welvaartsstaat, maar als
persoonlijke verantwoordelijkheid; de naaste is niet een vreemde die
profiteert van wat de overheid uitdeelt, maar de buurman, het
familielid, de mens om ons heen.
De uitgangspunten van de Duurzaam Nederland, samengevat in de
steekwoorden mens, milieu, balans, zijn afgeleid van de basiswaarden
zoals solidariteit, respect, verantwoordelijkheid en medemenselijkheid.
Wel acht DN politieke vragen ook persoonlijke vragen, we kunnen en mogen
ons niet verschuilen achter mooie kreten, programma's en instituties:
iedere burger draagt persoonlijke verantwoordelijkheid en mag daarop
worden aangesproken. Daarnaast is betrokkenheid bij de directe omgeving,
invloed daarop en derhalve kleinschaligheid een belangrijk uitgangspunt.
Duurzaam Nederland roept op, om ons samen te bezinnen op de uitdaging
van een veranderende wereld, daarbij de traditionele bronnen en
inzichten te gebruiken naast moderne technologie en te bouwen aan een
samenleving waarin culturen naast en door elkaar kunnen bestaan,
gelijkwaardig maar niet gelijk en met respect voor elkaar.
Daartoe is een krachtig en vitaal politiek platform nodig, door
individuele steun en participatie, maar ook door kritiek en aanvullingen
op programma en uitgangspunten. Uw commentaar is welkom!
Voor ons programma zie www.duurzaamnederland.nl 010-2653621 kies voor
balans tussen mens en milieu - stem DUURZAAM NEDERLAND
kies voor balans tussen mens en milieu - stem
DUURZAAM NEDERLAND |
